Biuletyn AGH
Magazyn Informacyjny Akademii Górniczo-Hutniczej
22 listopad 2019
Strona GłównaBiuletyn AGHArchiwumKontakt
Profesor Henryk Filcek – odnowienie doktoratu po 50 latach
31 styczeń 2011

W środę 8 grudnia 2010 roku, odbyło się w naszej akademii niezwykłe wydarzenie – uroczyste posiedzenie Senatu AGH oraz Rady Wydziału Górnictwa i Geoinżynierii poświęcone odnowieniu doktoratu po 50 latach Profesora Henryka Filcka. Dokonania profesora sprawiły, że rady czterech Wydziałów: Górnictwa i Geoinżynierii, Wiertnictwa Nafty i Gazu, Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska oraz Inżynierii Mechanicznej i Robotyki wystąpiły do senatu uczelni o wyróżnienie Go poprzez uroczystość odnowienia doktoratu po 50 latach. Promotorem Dostojnego Jubilata – byłego Rektora Akademii Górniczo-Hutniczej był obecny Rektor AGH, profesor Antoni Tajduś. On też w imieniu swoim oraz całej społeczności akademickiej podziękował Profesorowi Filckowi za wielkie dokonania na rzecz swojej Alma Mater. Przede wszystkim podkreślił zaangażowanie Jubilata w rozwój uczelni, zarówno pod względem nauki, jak i infrastruktury, oraz za to, że przez wiele lat budował markę pod nazwą Akademia Górniczo-Hutnicza.

Występujący po Rektorze AGH Dziekan Wydziału Górnictwa i Geoinżynierii – profesor Piotr Czaja podkreślił, że przez całe lata profesor Henryk Filcek był wzorem nauczyciela akademickiego i wychowawcy. Dzięki Jubilatowi Uczelnia wzbogaciła się o nowe inwestycje oraz weszła w żywy kontakt z ekspertami górniczymi z całego świata, m.in. dzięki aktywnym działaniom w Światowych Kongresach Górniczych. Zauważył wyraźne podobieństwo pomiędzy rektorem Filckiem, a obecnie urzędującym Rektorem AGH A. Tajdusiem, kwitując je słowami, że „w dziełach uczniów zawsze można dostrzec dzieła ich mistrza”.

fot. ZS

Henryk Filcek urodził się w rodzinie nauczyciela wiejskiego, 9 listopada 1928 roku w Niemczyku (kujawsko-pomorskie). Studia wyższe odbył w latach 1947–1952 na Wydziale Górniczym Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie i uzyskał z wyróżnieniem dyplom magistra inżyniera górnika.

Stopień naukowy doktora nauk technicznych nadała mu Rada Wydziału Górniczego AGH na podstawie pracy pt. „Stan naprężenia i odkształcenia wokół wyrobiska chodnikowego, jako funkcja czasu” 7 grudnia 1960 roku. Stopień naukowy doktora habilitowanego nadała mu ta sama Rada w 1965 roku, a tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nadała mu Rada Państwa w 1971 roku, a profesora zwyczajnego w 1978 roku.

Henryk Filcek pracował od 16 grudnia 1949 roku nieprzerwanie w Akademii Górniczo-Hutniczej, przechodząc kolejno wszystkie szczeble służbowe nauczyciela akademickiego. Pracował na Wydziale Górniczym, będąc kolejno od roku 1966 kierownikiem zakładu, następnie kierownikiem Katedry Mechaniki Górniczej (od 1967 po zmarłym profesorze Antonim Sałustowiczu), a od 1969 roku, po zmianie nazwy – dyrektorem Instytutu Geomechaniki Górniczej AGH, przemianowanego w 1989 roku na Katedrę Geomechaniki Górniczej i Geotechniki AGH. Katedra w tym czasie rozwinęła się naukowo i organizacyjnie w liczącą się w skali krajowej i międzynarodowej placówkę z zakresu mechaniki górotworu. Sukcesy katedry łączy się powszechnie z osobą profesora Filcka, który wykazywał ogromne osobiste zaangażowanie w jej sprawy, a jego szerokie kontakty krajowe i zagraniczne sprzyjały rozwiniętej współpracy katedry z nauką i praktyką.

Działo się tak, ponieważ w 1951 roku Henryk Filcek, równolegle z pracą w AGH, rozpoczął pracę w górnictwie, jako nadgórnik kopalni „Nowy Orzeł Biały” w Bytomiu. Przez następne lata kontynuował ją obok zasadniczej działalności w uczelni. W latach 1952–1956 był starszym projektantem pracowni górniczej Biura Projektów Przemysłu Materiałów Wiążących w Krakowie, a w latach 1969–1970 specjalistą konsultantem do spraw górniczych kopalni „Janina”.

Taki przebieg pracy zawodowej pozwolił H. Filckowi zdobyć doświadczenie praktyczne, znakomicie wykorzystane w jego działalności naukowej i współpracy z górnictwem. Był wielokrotnie zapraszany do udziału w komisjach ekspertów gospodarczych, akcjach ratowniczych, dwukrotnie był wybierany wiceprezesem Zarządu Głównego Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Górnictwa w Katowicach. Przez wiele lat był także członkiem Komisji ds. Tąpań w zakładach wydobywających węgiel kamienny i rudy miedzi.

fot. ZS

W latach 1966–1969 był prodziekanem, a 1969–1972 dziekanem Wydziału Górniczego AGH. W latach 1972–1974 był prorektorem, a w latach 1974–1979 rektorem AGH. Na wszystkich tych stanowiskach, które łącznie piastował przez 13 lat, położył wielkie zasługi dla rozwoju Wydziału Górniczego i uczelni. Polegały one na stymulowaniu dynamicznego rozwoju kadry (wzrost liczby doktoratów, habilitacji i tytułów profesorskich) oraz szczególnej trosce o poziom merytoryczny i metodyczny procesu dydaktycznego wraz z unowocześnieniem jego bazy materialnej (dokształcanie dydaktyczne i pedagogiczne kadry, wydawnictwa dydaktyczne, akcje przebudowy i wyposażenia sal dydaktycznych).

Pod kierunkiem Rektora Filcka uczelnia charakteryzowała się m.in. znakomitymi wynikami współpracy z przemysłem, administracją terenową i wychowankami AGH. Przede wszystkim jednak czas lat 70-tych XX wieku to rozwój zarówno bazy dydaktycznej, jak i socjalnej.

W czasie swojej kadencji rektorskiej rozbudował rozpoczęte przez rektora Żemajtisa miasteczko studenckie. Zbudowano i oddano do użytku 16-kondygnacyjny dom studencki (nr inwestycyjny 3, obecnie „Kapitol”) oraz 16-kondygnacyjny dom studencki na rogu ul. Piastowskiej i Armii Krajowej (nr inwestycyjny 38, obecnie „Akropol”). Budowa ta była w przeszłości wstrzymana. Przez lata stał jedynie stalowy szkielet. Dzięki mediacji profesora Filcka, która doprowadziły do zawarcia umowy o współpracy AGH i przemysłu w zakresie kruszywa keramzytowego, wznowiono i ukończono budowę w ramach eksperymentu z użyciem właśnie tego kruszywa.

Staraniem Rektora Filcka wznowiono, dokończono, wyposażono i oddano do użytku wstrzymaną przez wiele lat budowę specjalistycznej przychodni lekarskiej przy ul. Armii Krajowej. Budowa została przed laty wstrzymana m.in. wskutek błędnej koncepcji poprzedników – tzw. szpitalika studenckiego. Rektor Filcek uznał tą budowę, w świetle obowiązujących w służbie zdrowia przepisów, za nierealną i dokończył dzieła, zmieniając funkcję obiektu.

fot. ZS

Warto przypomnieć, że Rektor Filcek doprowadził do wykupienia przez AGH bliźniaczego pensjonatu „Luna” przylegającego do pensjonatu „Baśka” w Krynicy Zdroju i uruchomienia ośrodka dla pracowników AGH. Przy współpracy z władzami ówczesnego województwa nowosądeckiego wykwaterowano do innych mieszkań zastępczych ludzi, którzy w czasie okupacji zajęli pomieszczenia w pensjonacie „Luna”. Pod szyldem „kapitalnego remontu”, przy współpracy z Ministrem Nauki i Szkolnictwa Wyższego przeprowadzono gruntowną przebudowę i rozbudowę ośrodka w Krynicy-Zdroju polegającą na wymianie drewnianych stropów, instalacji elektrycznej i wodno-kanalizacyjnej oraz centralnego ogrzewania, likwidacji zbędnej klatki schodowej, dobudowaniu kuchni i jadalni. Wszystko to zostało zrobione w rekordowo krótkim cyklu inwestycyjnym przy wyłączeniu starego ośrodka „Baśka” tylko przez jeden sezon wypoczynkowy.

W tym samym czasie rektor Filcek przywrócił, usunięte w latach 50-tych pomniki górników i hutników przed wejście gmachu głównego (A-0), co połączono z przebudową i rozbudową schodów wejściowych (granit zamiast zniszczonego lastrika, dobudowanie podejść bocznych). Szczegóły tej skomplikowanej operacji opisał w swojej książce „Rektorskie opowiadania” (Wydawnictwo „Geo”, 2005). Dzięki jego wysiłkom dokonano także wymiany zniszczonej posadzki lastrikowej i schodów w holu gmachu głównego (A-0) na płyty z kamienia naturalnego.

W ramach przygotowań do obchodów 60-lecia AGH udało się za kadencji rektora Filcka wybudować budynek nowej stołówki pracowniczej, która do tej pory funkcjonowała w piwnicach gmachu A-0.

Po rozpoczęciu kadencji rektor Filcek dowiedział się, że na składowisku leżą od lat elementy hali sportowej (produkcji ówczesnej NRD), które zostały podarowane krakowskiemu AZS-owi. Organizacja ta nie miała odpowiedniej zdolności inwestycyjnej, a składowane elementy były już częściowo rozkradzione. Uczelni brakowało zaś hali sportowej. Przeprowadzone przez Rektora Filcka negocjacje z Zarządem AZS, doprowadziły do zawarcia umowy o przekazaniu AGH hali w elementach, w zamian za określony okres użytkowania jej przez AZS. Powstał jednak problem lokalizacji, gdyż plan zagospodarowania Miasteczka Studenckiego nie przewidywał w ogóle budowy hali sportowej. Po negocjacjach z ówczesnym rektorem UJ, prof. Karasiem udało się uzyskać zgodę na umieszczenie hali na terenach UJ przy ulicy Piastowskiej, obok istniejącej hali studium wychowania fizycznego UJ. Uroczyste oddanie obiektu AGH odbyło się pod koniec kadencji rektorskiej, m.in. przy udziale wicepremiera Barcikowskiego.

Patrząc dziś z perspektywy czasu, niewątpliwą zasługą rektora Filcka było uwolnienie Wydziału Elektrotechniki od „piętna” górnictwa i hutnictwa, pomimo braku poparcia ze strony większej części grona profesorskiego. Zmiana nazwy Wydziału Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej na Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki zaowocowała dynamicznym rozwojem kadry i znacznie ułatwiła absolwentom znalezienie zatrudnienia, bowiem nie byli oni już utożsamiani tylko z przemysłem ciężkim. Jednocześnie udało się doprowadzić do uruchomienia nowego kierunku studiów na tym wydziale – telekomunikacji, tu z kolei przy znacznych oporach ze strony Politechniki Krakowskiej. Jak pokazuje teraźniejszość, ta ryzykowna decyzja (na początku kierunek wspomagał tylko jeden pracownik samodzielny – doc. Pach) okazała się „strzałem w dziesiątkę”, a Katedra Telekomunikacji AGH jest obecnie jedną z najlepiej rozpoznawalnych w kraju.

Rozwijające się wydziały i kierunki studiów nie mogły pozostać bez odpowiedniej bazy dydaktycznej. Podczas kadencji rektora Filcka zbudowano pawilon „Zębiec” dla Instytutu Elektrotechniki przy ul. Czarnowiejskiej. Obiekt powstał w rekordowym tempie, przy doskonałej współpracy z krakowską „Chemobudową”.

fot. ZS

Dorobek naukowy profesora Filcka obejmuje ok. 100 publikacji oraz dziewięć patentów, trzy wzory użytkowe i kilkaset opracowań i ekspertyz wykonanych dla przemysłu. Profesor Filcek jest aktualnie jednym z najwybitniejszych przedstawicieli nauki w dziedzinie mechaniki górotworu, uznanym nie tylko w kraju lecz również za granicą. Na autorytet naukowy Profesora Filcka złożyły się przede wszystkim jego publikacje naukowe, a także jego czynna działalność w międzynarodowych organizacjach naukowych: International Society of Rock Mechanics, International Bureau of Strata Mechanics, World Mining Congress.

Osiągnięcia naukowe profesora H. Filcka polegają na twórczym rozwinięciu mechaniki górotworu, a w szczególności na:

– opracowaniu teoretycznych podstaw mechanizmu współdziałania obudowy wyrobisk górniczych z górotworem,

– opracowaniu dynamicznego ujęcia szeregu zjawisk zachodzących w górotworze,

– opracowaniu teoretycznych podstaw określania stanów krytycznych zagrażających bezpiecznej pracy w górotworze,

– opracowaniu i wdrożeniu do praktyki szeregu metod i przyrządów badawczo-pomiarowych przyczyniających się do zwiększenia bezpieczeństwa pracy w górnictwie,

– przeniesieniu na polski grunt i twórczym rozwinięciu metod numerycznych w mechanice górotworu, opracowaniu podstaw metodycznych dobierania modeli matematycznych dla górotworu o złożonej strukturze geometrycznej i fizycznej, opracowaniu i uruchomieniu szeregu nowych programów komputerowych.

Obok dorobku o podstawowym znaczeniu dla rozwoju mechaniki górotworu profesor Filcek posiada poważne osiągnięcia w zakresie badań, których problematyka ma szczególne znaczenie dla przemysłu. Do tej grupy prac, należy zaliczyć te dotyczące optymalnego doboru charakterystyki obudowy wyrobisk górniczych do miejscowych warunków geotechnicznych. Prace te rozpoczął profesor Filcek od badań nad dynamicznym ujęciem zjawisk współpracy pomiędzy obudową a górotworem, doprowadzając następnie do ustalenia kryterium optymalnego doboru charakterystyki obudowy. Wyniki tych prac znalazły zastosowanie przy projektowaniu i rekonstrukcji kapitalnych wyrobisk górniczych o dużych rozmiarach jak podszybia, komory materiałów wybuchowych, komory pomp, rozdzielni elektrycznych itp. Według ustaleń zawartych w pracach profesora Filcka przebudowane zostały skutecznie uszkodzone lub zniszczone uprzednio: komora pomp kopalni „Jaworzno”, podszybie kopalni „Siersza”, podszybie i zbiornik retencyjny kopalni „Centrum” i inne.

Niemniej istotne są osiągnięcia w badaniach zmierzających do poprawy stanu bezpieczeństwa w górnictwie. Dotyczy to zarówno prac podstawowych, ujmujących niektóre niebezpieczne zjawiska od strony teoretycznej, jak np. teoria zawału, oraz badań stosowanych w większości przypadków wdrożonych do praktyki. Można tu przykładowo wymienić wytyczne w sprawie właściwego wymiarowania półek bezpieczeństwa w stropie i spągu wyrobisk odwadniających w kopalniach węgla brunatnego. Wytyczne te, zastosowane m.in. w kopalni „Konin” przyniosły efektywny wzrost bezpieczeństwa pracy. Z kolei opracowanie podstaw naukowych konstruowania filarów ochronnych w kopalniach odkrywkowych i wdrożenie tych wytycznych w kopalni „Turów” pozwoliło na bezinwestycyjne wybranie z filarów ochronnych dla rzek Nysy i Miedzianki ponad 10 milionów ton węgla brunatnego.

Za powyższe osiągnięcia profesor Filcek (wraz z Docentem Rzepisko) otrzymał nagrodę I stopnia Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki. W związku z wdrożonymi pracami naukowymi otrzymał tytuł i złotą odznakę „Zasłużonego Racjonalizatora Produkcji” oraz odznakę honorową „Ratownika Górniczego”. Za wdrożoną pracę na temat: „Obudowa głównych wyrobisk udostępniających III poziom wydobywczy kopalni węgla kamiennego Wesoła” otrzymał wraz z zespołem nagrodę międzyresortową Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki (dawniej KNIT).

Autorytet międzynarodowy profesora Filcka został ugruntowany na wielu kongresach i sympozjach naukowych, w większości międzynarodowych i odbywanych za granicą (b. ZSRR, b. Czechosłowacja, RFN, Szwajcaria, Szwecja, Turcja, Jugosławia), na których wygłaszał referaty, z reguły na zaproszenie organizatorów. Z ważniejszych można tu wymienić referaty na czterech kolejnych dorocznych konferencjach International Bureau for Rock Mechanics, sympozjach Society for Strata Mechanics, sympozjum na temat badań operacyjnych w górnictwie na Uniwersytecie Technicznym Clausthal (RFN, 1974), sympozjum zorganizowanym przez Międzynarodowe Stowarzyszenie APCOM (RFN, 1979 i 1990) oraz międzynarodowym sympozjum na temat „Field measurement in rock mechanics” w Zurichu (Szwajcaria, 1977), Światowym Kongresie Górniczym, który odbył się w Istambule (Turcja, 1987), gdzie przewodniczył także sesjom kongresu. Wyrazem uznania autorytetu międzynarodowego profesora Filcka było wybranie Go na Światowym Kongresie Górniczym w Düsseldorfie (RFN, 1975) na członka Międzynarodowego Komitety Organizacyjnego Światowych Kongresów Górniczych, w którym obecnie jest członkiem honorowym.

W Polsce profesor Henryk Filcek wraz z profesorem Zdzisławem Gergowiczem z Politechniki Wrocławskiej stworzyli Zimową Szkołę Mechaniki Górotworu. Konferencję organizowaną od 1974 roku na przemian przez Katedrę Geomechaniki, Budownictwa i Geotechniki AGH oraz przez Instytut Geotechniki i Hydrotechniki Politechniki Wrocławskiej. W 2010 roku odbyła się XXXIII Szkoła, która wytrzymała próbę czasu i nadal cieszy się ogromnym uznaniem i powodzeniem.

Profesor H. Filcek posiadał zawsze niezwykły dar przyciągania młodych, zdolnych ludzi, którzy pod jego kierunkiem szybko rozwijali się naukowo. Wypromował do tej pory szesnastu doktorów, a w kierowanym przez niego zespole pięć osób uzyskało stopień doktora habilitowanego. Zawsze przywiązywał ogromną wagę do osobistej pracy z młodą kadrą. Zorganizował swego czasu międzynarodowe studium doktoranckie z zakresu mechaniki górotworu, na którym wykładał teorię sprężystości i plastyczności oraz podstawy reologii.

Przejąwszy po śmierci profesora Antoniego Sałustowicza w 1967 roku jego szkołę naukową, profesor Filcek rozwinął ją i utworzył własną szkołę, która koncentruje się na doświadczalnej mechanice górotworu oraz metodach komputerowych. W tych dziedzinach wychował kilkunastu wybitnych specjalistów np.: prof. Z. Kłeczek, dr F. Skudrzyk, prof. J. Walaszczyk, prof. A. Tajduś, prof. T. Majcherczyk, prof. T. Mikoś, prof. M. Cała.

Można powiedzieć, że profesor Filcek jest wybitnym pedagogiem i niezwykle utalentowanym wykładowcą. Choć wykładał mało „medialne” przedmioty, takie jak: mechanikę teoretyczną, wytrzymałość materiałów, mechanikę górotworu, podstawy teorii sprężystości i plastyczności, podstawy reologii, wielokrotnie wygrywał anonimowe ankiety studenckie na najlepszego wykładowcę i wychowawcę. W 1995 roku profesor Filcek został laureatem pierwszego stopnia nagrody im prof. W. Taklińskiego w konkursie na najlepszego dydaktyka.

fot. ZS

Poza działalnością organizacyjną w szkolnictwie wyższym, o której była mowa powyżej, profesor Filcek działał aktywnie w organizacjach i towarzystwach naukowych. W swojej Alma Mater był członkiem Zarządu Głównego oraz przewodniczącym Koła Wydziału Górniczego Stowarzyszenia Wychowanków AGH.

Poza uczelnią był członkiem Komitetu Górnictwa PAN, pracował aktywnie w Komisji Nauk Technicznych, a następnie w Komisji Górniczo-Geodezyjnej Oddziału Krakowskiego PAN, będąc członkiem komitetu redakcyjnego prac tejże komisji. Wyrazem uznania autorytetu naukowego profesora Filcka było powołanie Go w skład Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej ds. Kadr Naukowych, w której działał w latach 1973–1976 oraz 1988–1991. W 1991 roku wybrany został na członka Centralnej Komisji ds. tytułu naukowego i stopni naukowych. Był członkiem Rady Naukowej Głównego Instytutu Górnictwa i przewodniczącym Rady Programowej Wydawnictw GIG.

Za wybitne osiągnięcia w pracy naukowej i pedagogicznej nadano profesorowi Filckowi szereg odznaczeń państwowych, wśród nich Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1969) i Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1988). Jest Generalnym Dyrektorem Górniczym I stopnia.

Profesor Filcek był sześciokrotnie laureatem nagrody Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki I stopnia w dziedzinie badań naukowych, kształcenia młodej kadry naukowej, dydaktyczno-wychowawczej i organizacyjnej.

Po przejściu na emeryturę z końcem 1999 roku profesor Filcek nadal wykładał głównie teorię sprężystości i plastyczności oraz geomechanikę na kierunku „Budownictwo”.

Gdy choroba uniemożliwiła dalsze prowadzenie wykładów, profesor H. Filcek rozpoczął pisanie utworów beletrystycznych związanych głównie z historią AGH oraz problemami pedagogiki i dydaktyki uniwersyteckiej. Utwory te są co najmniej raz w roku wydawane i znajdują szeroki odbiór. Na początku tego roku (2010) profesor Filcek wydał obszerny esej pt. „Rozprawa o wykładaniu” (Biuletyn AGH nr 1, 2010), stanowiący zbeletryzowany podręcznik pedagogiki i dydaktyki uniwersyteckiej. Publikacja ta wzbudziła wielkie zainteresowanie, a wygłoszony na Zimowej Szkole Mechaniki Górotworu i Geoinżynierii w Krynicy – Jego Szkole – wykład, zgromadził najwięcej słuchaczy i zakończył się długotrwałą owacją.

Profesor Filcek wychował kilka pokoleń uczniów, inspirując ich do fascynujących badań w dziedzinie szeroko rozumianej geomechaniki. Zainteresowanie nauką, chęć zrozumienia istoty rzeczy, entuzjazm, celność ocen w bardzo szybko rozwijającej się dziedzinie badań, zdrowy krytycyzm naukowy – to wszystko było zawsze bezcenne dla jego uczniów i współpracowników.

Patrząc z perspektywy czasu, można stwierdzić, że wszyscy trzej rektorzy-Górnicy kontynuowali dzieła swoich poprzedników, a profesor Filcek jest uczniem profesora Budryka i mistrzem profesora Tajdusia. Jest człowiekiem, który na stałe wpisał się w karty historii górnictwa, polskiej nauki i naszej uczelni.

Na zakończenie Rektor AGH Antoni Tajduś powiedział: „Dzisiejsza uroczystość jest szczególnie miła dla mnie osobiście. Jestem bowiem bezpośrednio uczniem profesora Filcka, można powiedzieć naukowym „synem”. Czuję się spadkobiercą jego sposobu myślenia o geomechanice, w którym aparat matematyczny podporządkowany jest zrozumieniu problemu od strony fizycznej. Nasze szlaki naukowe jak i ścieżki kariery akademickiej noszą duże znamiona podobieństwa i w tym przypadku, długotrwała współpraca i więzy pomiędzy generacjami są szczególnie silne”.

Na zakończenie uroczystości profesor Henryk Filcek podziękował zebranym tymi słowami:

Magnificencjo! Wysoki Senacie!
Panie Dziekanie! Wysoka Rado!

Dzisiaj nie będzie z mojej strony żadnych popisów oratorskich, chociaż być może niektórzy na nie czekają.

Wiem, z tylko wiadomych sobie wiarygodnych źródeł, że bywałem postrzegany jako człowiek autorytarny, zarozumiały, a nawet wyniosły. Nie kontestuję tych ocen – chociaż są one obciążone powszechnym błędem nieprofesjonalnego postrzegania. Gdyby spojrzeć bardziej wszechstronnie i głęboko, okazałoby się, że byłem, a w szczególności jestem, w ostatnich dziesięcioleciach, człowiekiem pokornym.

Z wielką pokorą dziękuję wszystkim, którzy zebrali się w tej historycznej już auli, z Rektorem AGH na czele, za wielki honor, którym mnie obdarzyliście. Dziękuję też tym, którzy z różnych powodów nie mogli się tu znaleźć, ale są ze mną przyjaznymi myślami.

Jak zwykle kilka słów o rodzinie. Ścieżki mojego życia rodzinnego nie były ani proste, ani głębokie. Dopiero moja żona Ania zintegrowała, a używając piękniejszego języka polskiej matematyki scałkowała (całka, różniczka, pochodna, ułamek, iloczyn, iloraz, średnica, cięciwa, obwiednia itd.) nasze rodziny, tak że mamy łącznie 3 dzieci, 10 wnucząt (5 dziewcząt i 5 chłopców) i 3 prawnuków.

12 lat temu głosiłem przy innej okazji, ale z tego samego miejsca, że moja żona Ania jest mi słońcem i najlepszym przyjacielem. Nie znajduję piękniejszych słów, wobec tego je powtarzam i potwierdzam. Aniu, proszę abyś wstała z miejsca pokłoniła się naszym przyjaciołom.

Kilka słów o uczelni. Uczelnia nasza zajmuje od wielu lat pierwsze lub drugie miejsce w rankingu uczelni technicznych. Incydentalnie trafi się miejsce trzecie, gdy ktoś się potknie (wśród jurorów). Krótko mówiąc jest AGH najlepszą politechniką w Polsce. To moje stwierdzenie niewiele znaczy, ale uprawnia do złożenia na ręce rektora, mojego ucznia, życzenia, które jest zarazem trudnym zadaniem. Aby trochę odprężyć sytuację, użyję języka kierowców. Antoś! Dodaj jeszcze gazu, aby wjechać tą wspaniałą uczelnią na godne miejsce w rankingu międzynarodowym!

Na zakończenie chciałbym jeszcze raz podziękować, decydując się na sprecyzowanie istoty tego, za co chcę dziękować. Moi rówieśnicy od razu mnie zrozumieją. Młodsi i najmłodsi zapamiętaliby moje słowa. Oto one: Dziękuję za dobrą starość!

Kocham was!


Więcej fotografii z uroczystości pod adresem:

http://foto.agh.edu.pl/thumbnails.php?album=201